Рубрика: ЦГБ им. М.Горького

18 лютага споўнілася 130 год з дня нараджэння Максіма Гарэцкага – пісьменніка шматграннага таленту: празаіка, драматурга, крытыка, публіцыста, перакладчыка, гісторыка літаратуры, фалькларыста, дзеяча беларускага нацыянальнага руху пачатку ХХ стагоддзя.

Ён унёс вялікі ўклад ў нацыянальнае пісьменства. Уся яго творчасць прасякнута пачуццём любові да Радзімы, яе гісторыі, традыцый. Нацыянальная ідэя натхняла пісьменніка, абуджала яго думку і пачуццё, вызначала змест творчасці. Пяру Максіма Гарэцкага належыць шэраг грунтоўных гісторыка-літаратурных прац. Нямала зрабіў ён і як вучоны-мовазнаўца для выпрацоўкі сталых норм і агульнага ўзбагачэння беларускай літаратурнай мовы, у асаблівасці мовы мастацкай прозы. Ёсць усе падставы лічыць яго адным з пачынальнікаў беларускай нацыянальнай празаічнай традыцыі.

Прадстаўляем увазе чытачоў відэа-прэзентацыю “А там гарэла ціхае сялянскае святло”, якая падрабязней пазнаёміць з творчасцю пісьменніка і яго трагічным жыццёвым шляхам.

23 февраля в рамках II Форума развития гражданского общества, организатором которого выступила Ленинская районная организация г. Бобруйска Республиканского общественного объединения «Белая Русь», в центральной городской библиотеке им. М. Горького состоялся литературный калейдоскоп «Мы вместе».

«У нас есть исконные мировоззренческие основы, которые делают белорусов нацией. Их нельзя потерять», – так сказал А. Лукашенко на VI Всебелорусском народном собрании.

Действительно, у белорусского народа общая самобытная культура, как материальная, так и духовная, общая историческая память. Янка Сипаков написал такие строчки: “Mы – вялiкi i cтapaжытны нapoд – мyдpы i cвeтлы, чыcты i дaвepлiвы, yзычлiвы i дaбpaдyшны, пaмяpкoўны i paзвaжлiвы. Пaдoбны нa iншыя нapoды cвeтy”.

Во время мероприятия учащиеся УО «Бобруйский государственный аграрно-экономический колледж» вместе с библиотекарями вспомнили об основных ценностях белорусского народа, поговорили о необходимости воспитания ответственности каждого белоруса за судьбу нашей страны. Отдельное сообщение было посвящено родному языку, ведь белорусский язык является одним из самых благозвучных в мире

Участниками литературной части мероприятия стали бобруйские авторы: Н.П. Акушко, В.И. Леонтьев, Р.И. Багук, Л.И. Хихич, которые прочитали свои патриотические стихотворения, посвященные Родине, белорусскому народу, теме Великой Отечественной войны. В завершение прозвучала авторская песня в исполнении С.А.Черненко «Курганы».

Прошло более 100 лет, как Казимир Малевич не только создал свою самую загадочную картину, но и стал основателем нового направления в искусстве – супрематизм. Супрематизм – это беспредметная живопись. «Черный квадрат» полностью отвечает воззрениям Малевича. В свое время те, кто вешали картины Малевича, никак не могли в них разобраться. Однако Малевич не очень огорчился, когда узнал, что картины его висят вверх тормашками, потому что супрематизм от этого ничего не теряет.

Если объективно смотреть на картину, то да – это просто черный квадрат, который может нарисовать даже ребенок. В чем же дело? Знатоки отвечают: «черный квадрат любого не будет иметь той энергетики». Другие говорят: «Малевич это первый нарисовал, до него никто не догадался нарисовать черный квадрат». Но в чём она, эта особенность? –  вправе задать вы вопрос. – И почему, и как появилась она – такая странная и непонятная? Да и не стал бы художник от скуки раскрашивать чёрной краской обыкновенный квадрат, да ещё называть такое изображение картиной. Видимо, тут есть какая-то, пока неизвестная нам причина, которая побудила художника написать именно такую картину. А может, это какая-то тайна? Его, Казимира Малевича, особая тайна? Именно в этих вопросах пытались разобраться в центральной городской библиотеке во время проведения арт-часа «Магия «Черного квадрата».

Активные участники наших арт-встреч не только с большим интересом посмотрели отрывки из документальных фильмов, трейлер фильма «Шагал – Малевич» (режиссер Александр Митта), но и высказали свое собственное мнение о загадочном «Черном квадрате».

Сёння ў свеце налічваецца больш за шэсць тысяч моў. Палова з іх знаходзіцца пад пагрозай знікнення. Менавіта дзеля іх захавання ў 1999 годзе рашэннем ЮНЕСКА быў абвешчаны Міжнародны дзень роднай мовы.

Сумная гісторыя ў гэтай даты. У 1952 годзе ў Бангладэш (былы ўсходні Пакістан) прымусова замест роднай мовы была ўведзена мова “урду”. Гэта выклікала пратэст насельніцтва. Падчас хваляванняў пяцёра студэнтаў, якія змагаліся за наданне бенгальскай мове статусу дзяржаўнай і адстойвалі права навучацца на роднай мове, былі застрэлены паліцыяй. Адбылося гэта 21 лютага.

Для нашага народа родная мова – беларуская. Беларуская мова прайшла доўгі шлях, на якім былі як часы росквіту, так і часы заняпаду. Былі нават такія перыяды, калі беларуская мова ледзь не знікла. Аднак, нягледзячы на ўсе перашкоды, наша мова вытрымала выпрабаванні і цяпер квітнее, займае сваё пачэснае месца сярод іншых моў свету. Нам у спадчыну засталася ўнікальная беларуская мова – жывая і мілагучная, песенная і паэтычная, старажытная і сучасная.

“Ад калыханкі да малітвы”– пад такім дэвізам 21 лютага ў цэнтральнай гарадской бібліятэцы ім. М.Горкага адзначаўся Дзень роднай мовы.

На працягу мерапрыемства гучалі песні пра Беларусь, вучні 11”А” класа ДУА “Сярэдння школа №9 г. Бабруйска” чыталі вершы беларускіх пісьменнікаў, адгадвалі загадкі, расказвалі прыказкі і прымаўкі, удзельнічалі ў віктарынах, з задавальненнем уключыліся ў лінгвістычную гульню “Знаўцы роднай мовы” і хутка пераклалі словы з рускай мовы на беларускую і наадварот, здзейснілі падарожжа ў гісторыю Міжнароднага дня роднай мовы. Асаблівую ўвагу наведвальнікаў бібліятэкары звярнулі на кніжную выставу, якая раскрыла юным чытачам асаблівасці беларускай мовы і яе паходжання. Прысутнічым прапанавалі паглядзець самаю цудоўную рэкламу беларускай мовы “Смак роднай мовы”.

Уважліва слухала моладзь выступленне старшыні Бабруйскага аддзялення Беллітсаюза “Полоцкая ветвь” Надзеі Паўлаўны Акушка, якая прадставіла свае вершы і ўрывак з апавядання “На дарогах вайны”.

Менавіта ў мове захавана гісторыя нашага народа, моц і прыгажосць народнага слова. Наша родная мова для нас – самая прыгожая.

Прапануем вашай ўвазе “Байку пра ганарыстага пеўня”, якую напісала Н. Акушка:

У двары стаяў куратнік, амаль новы.

Сярод курэй быў певень каляровы.

Як ганарлiва грэбнем ён кiваў,

На кошку з непавагай паглядаў.

Лiчыў гаспадаром сябе галоўным,

Пакор патрабаваў ён безумоўны.

Меў певень той характар – вельмi злы.

Яго баялiсь бараны, казлы,

Бо быў пятух страшэнны забiяка.

Ледзь што не так, ён лез aдразу ў драку.

І вось аднойчы клюнуў гаспадыню.

Калi яна давала ежу свiнням.

А кошка назiрала з-за вугла,

І жудасны тут лямант падняла.

Пачуў усё мужык той гаспадынi,

Злавiў i пад сякеру кiнуў злыдня.

Вось так i трапiў ў суп наш певень,

Застаўся толькi яго грэбень!